‘n Gedagte vir ‘n eie ma.

DSC_110318 Oktober. Vandag sou sy 69 gewees het…ek moes dit uitwerk op die rekenaar, want my wiskunde stink. Sy is al 27 jaar lank dood.

Haar begrafnisbrief het ek lamineer, my pa sin ook…seker stupid, dit maak my man ongemaklik om dit te sien. Ek lag – skoonouers is veronderstel om die skeunseun ongemaklik te maak.

Die stukkie op die vergeelde briefie lees:  “Haar sprankelende lewensvreugde, aansteeklike sin vir humor, haar positiewe gees, maar veral haar onderskragende liefde en hulp, het haar vir ons ‘n onmisbare steunpilaar en ‘n blywende inspirasie gemaak….”

Dit is 80% wat ek van haar onthou. “Ter wille van die vrede” het sy altyd gese.

Ek onthou haar kaalvoet hardloop en op die perd se rug spring – bloots. Ek onthou haar snork lag my skrik maak, wanneer ek te stil in die bakkie geraak het. Die kere wat sy na nat hond geruik het, pap sop nat al haar vierpoot diere gewas het – op haar gelukkigste. Of wanneer sy tot laat skemer nog in die tuin woeker. Of die volstruise uit haar hand laat eet…. Haar lag…ai daardie lag. Wens ek kan haar weer sien dans op Tina Turner se simply the best, of Karoolsie (?)

As jong kind het ek haar geoordeel oor dinge… soos die storie dat sy my wou weggee, en my altyd vergeet by die skool of mense. Of my saam ‘n vreemde man op vakansie stuur, of dat sy dat my sussie en swaer haar so verniel. Of dat sy al ons kos vir my sussie hulle gee en ons net bake-beans gehad het om te eet. Dat ons skoolaande by dansplekke rondgehang het tot na 12, nie dat ek omgegee het om skool so baie te mis…En en en… nou – nou op hierdie ouderdom, want ek is nou so oud soos toe sy oorlede is – verstaan ek. En sukkel ek om myself te vergewe dat ek so hard op haar was. Selfs na haar dood – ek was sooo kwaad…

In matriek het ek haar weer gesien….soos spook sien. Sy het langs my op die bed gele by voogde nr 2. Sy het my rug gekrap met haar growwe hande wat so sag kon vat. Ek kan nie vir ‘n beter ma gekies het nie…. Mens-mens.

 

Laaste…deel 3: Seeman

20150417_175449Seeman het dinge begin se soos: dat vernedering en “suffering” goed is vir die siel – natuurlik het dit soo waar in my brein geklink. Want ek het as kind en jong tiener baie vasgehou aan dat ek MOET swaarkry, want dit wys ek is “worthy” vir God. So het ons planne gemaak dat aangesien hy my nie wil he, ek moet na ‘n none-huis toe gaan. Of erens in diep afrika gaan liefdadigheid doen. Hy het links gestuur, en voorstelle gemaak. Jip, nogsteeds alles opgee – dit het geklink na n nobel plan.

Ek was erg verward – en wou hom seer maak. Wou kyk of hy jaloers sal wees as ek met ander gevaarlike wesens op die internet gesels. Soms was hy – soms wou hy al die details weet en aangehuts – hoe wulps en gewaagd kon ek raak. Sy vermaak – was vir my darem ‘n IETS. Soms het hy soveel deernis weer gehad, en was ek jelly brein dankbaar.

Toe begin ek online die speletjies speel van seks-geselsies. Oorsese mans wat tien teen een die tipe stories vir ‘n lewe skryf, het my geleer hoe. Seeman was geskok, en trots. Asof, en indirek was hy seker, die skepper van hierdie nuwe talent van my. Woorde wat plat in die siel voel, maar geplaas is op die skerm asof dit rerig drup van geite en wil. Beelde wat eendimensioneel uit my vingers bloei, en gestalte kry …en “gestalte” kry ander kant die wereld. Ek het mag gehad.

Seeman het elke gesprek gelees, en vir my punte gegee. Maar daar in die buite wereld is daar slim mense wat sy ewe is. Mans wat die saadjies in my gedagtes geplant het – dat ek aan die ontvang kant van pyn moet staan. Want – die sielkunde is, dit sal die emosionele pyn uitdryf. Flippit – ek was naief, maar ‘n bok vir sports. Let wel – op die stadium was alles ONLINE en my settings was gemik vir oorsee. My hele lewe het in cyberspace rond gedwaal.

Die kere wat ek weg was…wat ek ma en vrou moes wees…was meer soos rol speel. Woorde en inspirasie opgedroom vir die volgende dag. Maar ook aande omgehuil. Seeman was nie meer magical. Soos om die kulkunsie se trick leer. Dit spoil freakin alles.

Uiteindelik het Seeman weggestap. Want ek sou nooit nie kon. En in plaas van die les leer, wou ek he hy moes my pyn voel in die kosmos waar hy gaan jag. Glo nie eers ek het so baie gehuil na my ma se dood. A woman scorned. Jy weet hoekom sny jongmense of …mense hulleself – om iets te voel. Ek wou nie meer voel – ek wou soos ‘n drug-abbuser sit met lee oe, en niks moet meer saak maak….

Seeman het gewen…

Ps…. Ek het so twee jaar terug toe daar in Turkey oorlog begin kop uit steek, weer van hom gehoor – maar hy self was soos ‘n hol-mens. Die woorde is gese dat hy terug gaan engeland toe – maar ek het niks gevoel. Nie eers bejammering of enige emosie. Nie eers veel naskurigheid…want dit is nogsteeds altyd wat my onder kry. Ek wou nie troos – ek wou nie details he, en hy ook nie. ‘n Vuur wat uitgebrand het, stof en roet het weggewaai…nuwe winde.  Baie dankbaar. Tyd het finally genees….dit is net die aftermath van wat ek daarna alles aangevang het wat soms sukkel. Soos gebreekte bene wat in koue dae weer kla.

Deel 2: Seeman – onder die golf in

DSC_0086Na al die dinge wat wys dat hy lankal op ‘n kosmiese manier in my lewe is….(sy verduideliking was dat ek soos bakens uitgestuur het sodat hy my kon vind). Noem my toe naief – of selfs desperaat….maar elke woord het soos ‘n bybelversie vir my geklink. Ek moes net glo.

Ek moet seker ‘n spoiler allert hier gee:  ek het hom nooit in die vlees ontmoet. Nie vir hom…

Hy het my vertel van hoe as hy besigheid doen, hoe sy gees sy lyf verlaat – en die ander mens se intensies gaan aanvoel. Daarin het sy sukses gele…het hy my vertel. Met musiek wat hy met my deel, wat ek nog nooit van gehoor het – komaan, OFM-classics het vir my tot op daardie stadium vertel wat is hot or not….met die musiek het hy mure afgebreek. Woorde aan my opgedra… Saam het ons gedig, en gedroom…. Alles oor een of ander sosiale gesels network…dink dit was yahoo.

‘n Vriendin, wat ek by gebieg het oor hierdie groot sonde wat my hart en hele lewe opvreet, het selfs toe ‘n “kosmos-astro-traveler” opgesoek… iets wat ek Seeman nooit van vertel het nie. Hom wel van die vriendin vertel. Hy het een oggend my gese ek moet haar waarsku – die man het kinders, en sy intensies is donker…(in retrospek – kyk wie praat). Maar ek het die boodskap aangedra, en die vriend van haar het geconfirm dat hulle mekaar erens..(donker kant van die maan?) gekry het. Ligte side note – daardie vriend van haar het die fantasie gehad om met ‘n vrou op DAI manier te wees terwyl hy vanaf ‘n preekstoel gospel praat…blykbaar die twee goed wat hy die liefste het, God en sex.. Jip – asem snak… maar dit is nie my storie om te vertel…

Terug na Seeman. Nooit behalwe ‘n gesig kiekie, het hy my lyf gesien – ons verhouding was heeltemal te “spiritueel” om oor lywe te worry. Of so wou ek glo. Naweke was hel, want dan het ons geen kontak gehad – ek sonder internet…dit was die jong dae van internet, facebook was nog ‘n kleuter. As die son deur die blare op my geskyn het – kon ek sweer dit is sy aanraking. In stomige badkamer alleen kon ek seker wees ons het gesprekke gehad – soos telepatie intensified.

Nooit was ek romanties – in my kop was dit soos kielie – jou lyf lag – maar eintlik wil jy iemand se neus breek…met romanse: jy word sielkundig geboelie om ‘n sekere manier op te tree. Maar Seeman se musiek en terg, en admirering vir hoe hy voel wanneer ons gesels – die chemisty….dit was nie sommer ‘n Sannie en Jannie liefdesverhaal…

En toe raak Seeman verveeld…of iets. Met ‘n rede – want hy het na seker 5 maande ‘n vollyf kiekie van my gesien. Petite is ek nie. Toe was ek nie eers erg vet…net groot geboesem soos my ouma. Maar dit het die hele speletjie vir hom gespoil. Langer en langer moes ek wag vir hom om op ons geselshoekies te wees. Sy spesifieke woorde toe hy my sien was: “not what I imagined, you are a big bone lass”.  Wat seker nie te erg klink…maar dit het baie laat verander.

Dinge voor die kiekie was dat hy my gaan kom haal. Dat ek SA vir hom sal wys, dat hy my nodig het om hom sane te hou. My eie sanity was weg….

Voor die kiekie het ek drome gehad van vlieg…het jy al so gedroom?  Dit alleen is een van die beste omens se hulle. Vlieg EN magic liefde….dit is soeter as wat soet wettig is.

Laaste deel sal ek los vir deel 3….want toe raak ek pateties.

Dagboek sondes

brene-brown-daring-greatlyAs 15jarige, by voogde nommer een, en daardie ongelukkigheid wat net tieners verstaan, briewe aan n vriendin van my tuisdorp. Daardie jaar het ek ophou skryf. Want weet jy hoe kan jou eerlike emosies jou in die “stront” laat val. (ek wou se “sop” maar sop is gesond).

Daarom het ek tot nou (die laaste 7 jaar) altyd onder ‘n skuilnaam geskryf as dinge moes uitbloei. Maar op ‘n skuilnaam kan ek nie vasbyt kry. En klein gebedjies neerskryf hier en daar is ook onnodig – wat God weet.

So maand terug kom ek af op vrou – Dr. Brene Brown. En ek kry moed. Gaan kyk die youtube van haar: Brene Brown – why your critics aren’t the ones who count.

Die ding is, ek is skaam…erg bitterlik skaam die wat my ken vind van my geheime uit…maar die geheime raak swere op die siel. Brene Brown het so tip: skryf die mense wie se opinie rerig-erig tel…jou hartsverbonde, skryf hulle name op ‘n papiertjie. Dra die papiertjie saam jou….en as jy skaam voel, kyk na die papiertjie…en as daardie oordeel nie van een van die op die papiertjie kom…maak dit nie saak. “Be who you are, say what you feel, because those who matter won’t care, and those who care won’t matter” Dr Seuss

Motte en tweelinge

DSC_1944Nie die duilikste kiekie… Maar motte hier in die paradys kom uit met fasineerende vorms en kleure.

Saterdag was uitkom dag – dit gebeur baie min. Het ‘n tweeling aanskou wat beste maats is, en dit lyk of hulle die heeltyd in mekaar se spasie dans. Aksie en reaksie sonder woorde, maar met speel en giggel en baie energie. Wonder hoe dit moet voel om nooit alleen te wees, en deel van jouself altyd buite jou te sien….

Deel 1: Seeman – Weirdo’s Weird-does

cappadociaJare voor ek sy naam gelees het, het ek al in sy wip geval. Vir hom sou ek myself in ‘n boksie voor sy deur laat slaap. Jelly-brein, dof-getoor, oop-gebreek. Deur hom, vir hom wou ek my siel, liggaam en hele wese stukkie vir stukkie oorgee.

Hom – het ‘n naam… Maar soos ‘n Harry Potter movie, sal ek seker soos kinnerlik bly glo…deur dit hardop te se…roep ek hom. Alhoewel, ek dink ek is genees van hom.

Die storie loop so…freakin facebook. Beste way om familie, en ou vriende op te soek… ook die beste manier om die meester-freaks op te roep en aan te trek.  (**sien disclaimer)

Ons het dadelik ‘n baie “af”-silly humorsin gedeel. Daardie nonsens geselsies wat kinders vermaak, en grootmense laat wonder wat het die tieners gerook. Gewone duitse kinderverhale gemeng en verdraai, en conspiracy theories opgekook oor die simpelste onderwerpe. Dit was medisyne vir ‘n baie ernstige lewe.

Hy het my geleer van Cappadocia, en die geheime stad. En die wereld het kleur vir my gekry. En toe begin dinge “weirder” raak. Want op skool het ek in die kunsklas swak punte gekry vir kunswerke…spesifiek twee: Een met ‘n see-man, ‘n windpomp en ‘n vrou met lang hare mooi tussen die ander twee. Die vrou het ‘n hart om haar nek. Wens ek kon die storie vinniger vertel…vinniger tot die punt kom dat almal net dink: “oooh, whatever” maar die details is vir my die dorings… Die spesifieke linosnee… die see-man was hy…ek boedel dit was HY! die gesig trekke, die see hoed… daar was geen twyfel.

Op die stadium in my lewe het ek toe al vir maande ‘n windpomp afgeneem…hoe sou die poppie op skool alles so mooi saamvat? Die windpomp was ‘n konstant in my daaglikse lewe. En die vrou – baie baie naby aan hoe ek toe lyk. Lang hare, en ‘n glas-hart-hangertjie om my nek amper daagliks. Op skool…was dit nie die beeld van myself – nie eers die droom.

Okay – so dit was nr 1. Nr 2: ‘n ets, van ‘n ou man voor ‘n gebou erens in Europa. Geinspireer doerie tyd deur iets in ‘n tydskrif…maar om nie net te copy, het ek veranderinge ingebring….wat toe presies – met fotos wat hy my wys…die huis is waar hy daardie 10jaar+ terug in gebly het…die tyd toe ek die ets maak. Die ou man – lyk soos sy pa.

Nr 3: ek het toe al jaaaaare gedroom van hierdie kattedraal/kerk/gebou. Nooit van ver af nie, maar altyd erens tussen die banke, of selfs bo-op die dak. Die kerk: die Haggia Sophia. Toe ek een oggend hom die droom vertel, en dat dit die plek ‘n gereelde feature is in my drome…was hy stil…en my net ‘n kiekie gestuur van die Hagia Sophia – wat in die hoofstad is – Istandbul, hy bly in ‘n kusdorp van Turkey (toe…seker nie meer). Nog nooit het ek gedink dit is ‘n genuine plek…maar die details van my droom…het voor my op die screen geskreeu.

Van daar af kon alles net nie weirder raak. Hy was/is? ‘n druid, en my geleer van astro-traveling. En die maniere en “magic” van sy lewe. Ek het al hoe meer uit my wereld uitgetrek na syne. Gewag vir die “ping” wat my laat weet hy is online, en my gesoek.

Die storie raak te lank vir ‘n blog…. maar ek moet vir eens dit oopvlek, my siel-storie lug laat sien….

sal moet vervolg….jammer

**Disclaimer – ek het ‘n goeie huwelik, vir jare het ons twee mekaar spasie gegee om uit te woed, te ondersoek, en ja….dit het baie negatiewe gevolge gehad op siel en lewe. Maar – as jy wil oordeel, cool, ek sou ook. Hierdie is net ‘n lewenspad wat nie reguit draaie geloop het. Daar is nie geheime tussen ons…inteendeel – somehow het die band sterker geraak… ‘n deernis vir mekaar se swakhede.

Storms in die hart

DSC_0697“Storms make the earth honest.  They rattle the edges and tear it to shreds before gifting the calm again. Your own hardships and storms do the same to you.  They rinse you clean.

They paint new colors. They deepen your understanding.  They give you new language.  A certain sweet serenity not previously known.” Victoria Erickson

My eie woorde voel simpel. Soos ‘n wag voor my mond en ‘n oordeels-finger oor my gedagtes. Die storie wag om vertel te word….van swak keuses en opstaan…weer, oor en oor.